Eigenwaarde - zelfrespect

Waarschuwing: zeurbericht, uit het hart geschreven en niet speciaal haakgerelateerd, dus nu stoppen met lezen kan ook ;) 

Ken je dat woord? Eigenwaarde, ook wel zelfwaarde genoemd.... ik noem het zelfrespect.

Van internet:
Eigenwaarde (ook zelfwaarde), zelfrespect of eigendunk) is een term uit de psychologie, het is het beeld dat een mens op emotioneel niveau van zichzelf heeft, zonder daarbij redelijk of logisch te zijn.

Ik heb dus heel weinig zelfrespect, vroeger al niet, en nu nog steeds niet.
Vroeger werd ik gepest, tenminste zo ervaarde ik het, om hoe ik er uit zag. Lui oog, dus scheel kijkend, brilletje, scheve tanden...kortom, niet moeders mooiste (maar wel lief ;) ).

Dat luie oog, bril en scheve tanden zijn er nog steeds, dus dat gevoel is er ook nog steeds en steekt soms de kop op. "Zie ik er goed uit (voor zover dat kan), zit mijn kleding goed, zit mijn haar goed", vooral bij een meet&greet of zoals bij de KreaDoe heb ik dat erg...... Ik probeer dat te negeren en compenseer dat met het altijd maar goed willen doen voor anderen waarbij ik dan mezelf wegcijfer......

Toen mijn kinderen nog op de basisschool zaten, en ik bewust thuisblijfmoeder was, was ik altijd beschikbaar voor activiteiten op school want "ik werkte toch niet". School vond dat natuurlijk prima, ik ook, maar de omgeving-zeg-maar vond het gek dat ik niet werkte........"je mist dan toch sociale contacten, en dan blijf je achter", "ik zou gek worden van het altijd maar thuis zitten" enz enz.... dat deed me pijn en ik voelde me weer minderwaardig.... ik schreef daar lang geleden al eens deze blogpost over (toen nog op een ander blog). 

Ondertussen zijn de kinderen al van school (uhm...  de jongste zit nu in zn laatste hbo-jaar) en hoef ik natuurlijk niet meer thuis te zijn als hij uit school komt, maar ik merk(te) dat ze het toch allebei wel fijn vonden dat ik er bijna altijd was als ze thuis kwamen...konden ze hun verhaal kwijt en zo.....dat misten andere ouders dan weer ;) 

Maar goed....we zijn inmiddels jaren verder dan mijn eigen schooltijd en het gebrek aan zelfrespect steekt weer eens de kop op. Ik probeer (samen met Naomi) zo goed mogelijk een patroon te maken, een grote groep mensen tevreden te stellen, help waar ik maar kan, ook voor de 100ste keer dezelfde vraag te beantwoorden, onzekere mensen van hun onzekerheid af te helpen (ja, omdat ik weet hoe het voelt) en wat me dan nu zo steekt: WAAROM moeten mensen altijd maar hun "ongenoegen" over de patronen kenbaar maken op, in dit geval, de facebook-groep...... 

Waarom moet je 100x zeggen dat je het niet vind kunnen dat er even een paar weken geen patroon komt zodat mensen die hun pakket nog moeten krijgen niet te ver gaan achterlopen.....
Waarom moet je elke week even laten weten "dat je je pakket nog steeds niet hebt".....
Waarom moet je de hele goegemeente laten weten dat je dat randje vasten rondom elke baan stom, onnodig, lelijk, saai of wat dan ook vind.....
Waarom moet je persé weten waarom je dat randje vasten moet haken...... 
Waarom ga je "gewoon xx vasten haken want dat telt makkelijker" en of het dan straks problemen geeft of niet, daar denk je dan verder niet over na....
Waarom ga je je ongenoegen uiten over iets wat je GRATIS krijgt, waar iemand uren, dagen, weken aan heeft gewerkt en waar je geen cent voor hoeft te betalen!

Doe gewoon wat je zelf wilt en hou het dan ook voor jezelf. Maar vraag dan ook geen hulp aan mij wanneer je het anders doet dan dan hoe wij het deden, en hoe je dan nu verder moet. 

Ik kan me daar zo over op zitten vreten! Denk je dat ik het leuk vindt dat er geen garen verkrijgbaar is? Denk je dat ik zit te wachten op vervelende mails en pbs daarover.....IK kan daar ook niks aan doen... o ja.. het is wel mijn schuld natuurlijk dat er geen katoen meer verkrijgbaar is ;(
Denk je er wel eens aan wat dit allemaal met mij, met ons, doet??
En de dooddoener 'zo is het allemaal niet bedoeld", dar heb ik ook niks aan. Denk eerst eens na voordat je iets klakkeloos op het internet zet.

En dat brengt me weer terug bij het zelfrespect-dingetje...... hebben wij het dan toch niet goed gedaan, hadden we het anders moeten doen...

En dan het "regels van de groep" dingetje..... Hoe vervelend denk je dat ik het vind wanneer ik een bericht verwijderd van een sjaal of knuffel die met liefde is gemaakt voor een zieke vriendin of een ziek kind. Dat vind ik niet leuk maar we zijn een CAL-groep! Hoe vervelend denk je dat ik het vind dat er dan een lelijk bericht wordt geplaatst met "hoe ik het in mijn hoofd haal dat te verwijderen en ook nog zonder even een berichtje te sturen".... hup daar zit weer een knik in mijn zelfvertrouwen.

Ik moet leren dat ik het niet voor iedereen goed kan doen en ik moet leren het mezelf niet aan te trekken wanneer iemand weer eens zijn ongenoegen deelt.... ik moet zelf ook doorscrollen, zoals ik ook aan anderen het advies geeft wanneer ze iets zien wat hun niet aanstaat.......scroll door en reageer niet....erger je niet, verwonder je slechts.

Geloof me...dat is niet makkelijk. 

Ik weet nu al dat er mensen gaan zijn die hun deken verder gaan haken en niet meer wachten op elk deel. Want (bijna) alle patronen zijn er en je weet hoe het aan elkaar gehaakt kan worden....zelf een indeling maken kun je ook wel uittekenen. Maaar...........je gaat dan dus niet je foto mogen plaatsen op de groep, want je haakt niet meer volgens het cal-principe en je volgt ook niet meer het patroon, zoals dat bedacht is.
Ik voel dus de boze berichten al aankomen, als er weer eens een bericht wordt verwijderd en dat trek ik me dan weer aan, helemaal als er gezegd wordt "je moet er juist trots op zijn dat je de creativiteit van mensen aanwakkert".....dat kan dan wel zijn maar waarom moeten die mensen hun foto dan plaatsen die ik dan weer moet verwijderen omdat het niet volgens de cal gaat.

(Haak)vriendinnen zeggen dat ze er begrip voor zouden hebben wanneer ik er het bijltje bij neergooi of wanneer dit de laatste cal ever van onze hand zou zijn. Al dat gezeur en al dat respectloze gedoe naar ons toe en naar de groep toe, door de regels niet te volgen.....
Soms denk ik ook wel eens...dit was de laatste cal....

Edit:
Wat een reacties roept dit bericht op.. Dank daarvoor, ook voor de lieve reacties die mij soms tot tranen roeren.
Ik denk dat ik echter toch wat aanvullingen moet schrijven:

IK heb dit geschreven, mijn gevoelens op papier gezet, ik spreek niet namens Naomi.

Het zwart-witte van de facebook-groep is eigenlijk een grijs gebied, want wanneer overschrijdt iemand de regels en wanneer niet, wanneer verwijder je een bericht en wanneer niet?

Verwijder je een bericht van iemand die 56 vasten haakt ipv 55? Ik ga ze niet tellen....
Verwijder je een bericht van iemand die met ander garen haakt en dus té lange banen krijgen en met de laatste blokken verder gaat in de 2e baan? Dat is dus een grijs gebied, ze volgt de CAL en patronen netjes, ook de volgorde, maar dan in 2 stroken...weghalen of niet?
Iemand die 2 blokken bovenaan weglaat en met de 2e baan verder haakt zoals wij? Haakt ook niet volgens patroon maar.......
Iemand die ipv het "spinnenpatroon" het testpatroon gebruikt? Niet volgens patroon maar gebruikt wel een door ons gegeven patroon.....
Iemand die de baan verlengt met het testblok? Weghalen of niet......

Nu ontstaat er op de facebookgroep weer een discussie waarbij mijn blogbericht wordt aangehaald als "zie wat dit wat jij doet met de ontwerpers doet"......
Dat is jammer. Het grijze gebied is het probleemgebied en dat is iets wat Naomi en ik zelf moeten uitmaken...wat kan wel en wat kan niet. Wij hebben daar wel eens "discussies" over en het is ook niet altijd makkelijk.

Laten we dit blogbericht laten waar het hoort, nl. hier... en niet op de groep. Daarom heb ik ook de reacties/berichten op de groep verwijderd.
Naar aanleiding van alle reacties op de groep, want daar ontkom je toch niet aan, zal ik er vandaag nog een stukje aan wijden, in het bijzonder over het grijze gebied.

Ik heb heel lang getwijfeld of ik dit wel allemaal online moest zetten... degenen die altijd de grootste "mond" hebben, lezen dit waarschijnlijk toch niet.
Maar misschien is het voor sommigen wel een eye-opener, dat niet iedereen even sterk in zijn of haar schoenen staat en dat sommige woorden/daden als een messteek kunnen aanvoelen...daar hoop ik dan maar op.
Fijn weekend!